Калонка Алеся Няўвеся

Калі малалетняя дачка жыхара Віцебска зламала руку, работнікі “Белдзяржстраху” адмовіліся прызнаваць гэта “страхавым выпадкам”, бо “факт раптоўнай, непрадбачанай і ненаўмыснай падзеі не ўстаноўлены”.

Бацькам шкада было дачку:

Падчас забаў дзіцячых дзесьці

Зламала, бедная, руку

(Не берагуць здароўя дзеці).

Пашчыравалі дактары,

Прагнаўшы слёзы разам з болем,

Сказалі ёй:

– Праз тыдні тры

Займацца зможаш валейболам!

Аднак суціш крыху імпэт,

Рабі абдуманыя ўчынкі.

І ўсё было б затым як след

У той гарэзлівай дзяўчынкі,

Ды спахапіліся бацькі:

“Пара падумаць пра страхоўку.

Як патаўсцеюць кашалькі,

Дык купім мы дачцэ абноўку.

Няхай парадуецца ўсё ж –

Набыць заплечнік модны просіць.

Дадуць, бадай, не нейкі грош –

І на лячэнне будзе досыць.”

Прыйшлі к страхоўшчыкам яны

І паказалі ўсе паперы.

Звычайны выпадак, зямны –

Такіх бывае да халеры.

Перакананымі былі,

Што працэдура пройдзе гладка

І прынясуць дамоў рублі.

За грошы ж пачалася схватка!

Страхоўшчыкі – народ скупы

І берагуць свае запасы,

Стаяць на варце, як слупы,

Не падпускаючы да касы.

Сказаў ім страхавы агент:

– Не адшкадую ні капейкі!

І выдаў “важкі аргумент”,

Хоць ён, па праўдзе, дзіўны нейкі:

– Наўмысна вашая дачка,

Відаць, руку сабе зламала,

Каб грошы мець нашармака –

Іх у сям’і, напэўна, мала.

Магла б зламаць яшчэ й нагу,

Каб пажывіцца разам з таткам…

І факт прызнаць я не магу

Сапраўдным страхавым выпадкам!

Не даўшы волі кулаку,

Пытаннем бацька агарошыў:

– А ты б зламаў сабе руку,

Каб атрымаць за гэта грошы?

Адказу, ясна, не было…

Не сумняваюся, што зноўку

Агент у іхняе жытло

Не прыйдзе афармляць страхоўку.

* * *

Я нехарошую, на жаль,

Стварыў страхоўшчыкам рэкламу.

Але ж яны (і ў тым мараль)

Сабе капаюць самі яму.

Тэорыя і практыка

Глядзяць наперад некаторыя,

Ступіўшы на шляхі-дарогі,

Бо гэтак вучыць іх тэорыя.

А практыка – глядзі пад ногі…

Сучаснае знаёмства

Увесь выкарыстоўваў лексікон,

Мазгі яе запудрыўшы як след.

Аж цэлы тыдзень заляцаўся ён!

А потым адключыўся Інтэрнэт…

Мудрагелістае пытанне

Дзеці мне пытанне задалі,

Як аднойчы выступаў я ў школе:

– А сумленне чыстае, калі

Ім не карыстаешся ніколі?

Сам сабе тара

Меў алкагольны стаж багаты

(Жыццё са смерцю ў барацьбе)

І гаварыў:

– Віно дахаты

Найлепш прыносіць у сабе.

І хвіліны досыць

Парой хвіліны досыць усяго,

Каб мімаволі ўзнікла пачуццё,

Што ты пражыць жадаеш без яго

Усё сваё астатняе жыццё…

Бяседа і плёткі

Бяседа – гэта ля вугла

Няўзнак сустрэліся тры цёткі.

Калі ж ад іх адна сышла,

Дык гэта ўжо, канешне, плёткі.

Публікацыя з № 1 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.